zabiorę cię...

„zabiorę cię…” – kolejna, poetycka antologia w sympatycznym/prezentowym rozmiarze wydana z inicjatywy wydawnictwa KryWaj. Wiersze zamieszczone na stronach książki tematycznie nawiązują do tytułu, zatem autorzy w swoich wersach zapraszają czytelników do miejsc i dzielą się wrażeniami, które w sposób szczególny zapisały się w ich historii. Dodatkowo strony antologii zdobią kolorowe zdjęcia, obrazy przesłane przez 33 autorów, którzy wzięli udział w obecnym projekcie, a są to takie osoby jak: Dorota Bagińska, Sylwia Banach, Elżbieta Bancerz, Ewa Celińska-Bajorek, Maria Cenar (Kiełt), Anna Chudzik, Agnieszka Czech, Daria Małgorzata Dziedzic, Klaudia Gasztold, Krystyna Janiszewska, Zofia Karpińska, Sławomir Kasprzak, Janusz Kliś, Emilia Konicer, Elżbieta Kurdej-Oklesińska, Lucyna Kwaśnik, Karolina Ludwin, Bernard Łach, Justyna Łappo, Marek Markowski, Aldona Magdalena Peplińska, Lidia Płachta, Sylwia Rojek, Beata Smoter, Anna Sobańska, Barbara Sobczak-Moon, Anna Sowa-Matalińska, Jadwiga Szatała, Tadeusz Szymański, Renata Uścińska, Krystyna Wajda, Laurencja Wons, Przemysław Zarychta. Wprowadzeniem na strony książki jest fragment wiersza Anny Sowy-Matalińskiej „Kraina łagodności".

Zabiorę cię – Dorota Bagińska

Zabiorę cię zieloną drogą
W dawne dzieciństwa złote dni
Które marzenia spełniać mogą
I na różowo barwią sny

Zabiorę cię cienistą drogą
W gęsty od wspomnień rzeczy las
Co w wirze zdarzeń dopomogą
Zatrzymać szczęścia krótki czas

Zabiorę cię złocistą drogą
Do zapomnianych gwiezdnych snów
Gdzie każda chwila mija błogo
I czystą duszę ma się znów

Kraina łagodności – Anna Sowa-Matalińska

Zabierz mnie do krainy łagodności,
tam, gdzie wiatr nie niesie niepokoju,
a dni płyną spokojnie
jak cicha rzeka wśród zielonych wzgórz.

Zabierz mnie tam,
gdzie drzewa szepczą historie o szczęściu
prostym jak promień słońca
odpoczywający na dłoni.
Niech ścieżki będą miękkie,
a niebo szerokie i jasne,
bez ciężaru chmur i bez pośpiechu godzin.
Zabierz mnie do miejsca,
w którym cisza nie jest samotnością,
lecz kimś bliskim, siedzącym obok
nad brzegiem jeziora.
Tam chciałabym odnaleźć
zagubione okruchy zachwytu,
uśmiechy rozsypane po latach,
marzenia, które nie przestały istnieć.
Zabierz mnie do krainy łagodności,
gdzie cisza nie musi niczego tłumaczyć,
a szczęście przychodzi bez zapowiedzi i siada obok
jak stary, dobry przyjaciel.