Architektura przemijania

„Architektura przemijania” – to kolejny zbiór wierszy po wydanym w 2017 r. zbirze poezji pt. „Zacisze” Grażyny Anny Przybylskiej Sosialuk mieszkającej obecnie w Głogowie. Fundamentalną myślą obecnej książki jest myśl zamieszczona tuż przy tytule książki, która brzmi: „Czas nie potrzebuje fundamentów by budować ruiny”. Słowo wstępne napisała autorka w którym tak pisze o obecnej książce: „Tomik, który trzymasz w dłoniach, to intymna podróż przez pejzaże przemijania. To próba zatrzymania w kadrze chwil, które uciekają bezpowrotnie, pozostawiając po sobie jedynie cienie wspomnień i nostalgię. Wiersze te splatają w jedno ludzką kruchość, architekturę mijającego czasu oraz niezłomną wiarę, która stanowi schronienie w chwilach zwątpienia. Przemijanie nie jest tu jednak tylko końcem – jest naturalnym cyklem istnienia, w którym każde zakończenie staje się początkiem czegoś nowego.”. Autorka zaprasza czytelników do zatrzymania się na moment. Prosi, aby usiąść w cieniu metaforycznego drzewa widniejącego na tytułowej stronie okładki i pozwolić sobie na chwilę zadumy nad tym, co minęło, co jest teraz i co nadejdzie.

Bez słów

Kiedy zamilkną wszyscy poeci
Czy można będzie żyć bez słów
Tych zapisanych nocą
Zamaszystym rozmachem pióra

Drżącą dłonią o świcie
Wzrokiem rozmarzonym
Tkliwie utkwionym w zapisane wersy
Jeszcze tylko znaną myśl

Kiedy zamilkną wszyscy poeci
To może zostanie siła poezji
Rozsiana jak ziarno po świecie
Zmysłowym dotykiem bez słów