Wsobność doskonała

„Wsobność doskonała” – kolejna książka w literackim dorobku Michała Ostrowskiego z Olsztyna, autora nagrodzonego w maju 2023 roku Literacką Nagrodą Czytelników Warmii i Mazur – „Wawrzyn” za monografię artystyczną Wojciecha Młynarskiego. Całość wzbogacona nietuzinkowymi kolorowymi obrazami Marty Wasilewskiej-Frągnowskiej podzielona jest na cztery rozdziały: Deklaracja z owadem i inne, Ciche niebo, Miniatury, Exodus. Słowo wstępne do książki napisał Piotr Burczyk – fragment do przeczytania poniżej. Na skrzydełkach okładki czytelnik znajdzie zdjęcie i notkę o autorze, oraz jeden z wierszy znajdujący się na stronach książki.

Słowo wstępne (fragment) – Piotr Burczyk

Nie znam Michała Ostrowskiego. Choć wiem, kim jest. To autor od lat związany z olsztyńskim środowiskiem literackim. Laureat Wawrzynu Czytelników Literackiej Nagrody Warmii i Mazur za biografię Wojciecha Młynarskiego. Autor kilku tomów poezji. Rozmawiałem z nim raz przez telefon; może dwie minuty. Zadzwonił, by zapytać, czy nie napisałbym wstępu do jego nowego tomu wierszy. Oczywiście ucieszyłem się, bo to zawsze duże przeżycie: lektura nowych, nieznanych tekstów. Z drugiej strony ryzyko sytuacji, gdy komuś bezgranicznie przekonanemu o jakości własnej twórczości, przyjdzie przeczytać recenzję cokolwiek nieprzychylną lub wręcz dyskredytującą. Niezręczność. A tego nie lubię. Wiersze, które Michał Ostrowski przesłał mi mailem przeczytałem kilkanaście razy. To dobry tom. Na kompozycję książki składają się trzy części, każda istniejąca niezależnie od siebie. Rozbudowane o kolejne, utrzymane w tej samej stylistyce teksty, byłyby zdolne do samodzielnej egzystencji poetyckiej jako osobne książki. Zbiór zatytułowany „Wsobność doskonała” jest zapisem rzeczywistości w formie bardzo subiektywnych obrazów, czasem przykładem próby nawiązania przez poetę dialogu ze światem. Światem, który ogranicza się do Olsztyna i do kilku osób, z którymi łączy Michała Ostrowskiego bliższa więź. Może niewiele. A jednocześnie czuć wyraźnie, że to bardzo bogaty świat, dzielony z innymi ludźmi, być może nie tak wrażliwymi i niedostrzegającymi w otoczeniu owego bogactwa. Bo to tom, w którym obrazki z Olsztyna, opisy znanych miejsc – przetworzone wrażliwością poety – dostają nowych barw,
nie zawsze jasnych, ale zawsze prawdziwych…

[portret uliczny]

królowa z placu Bema wykrzywia twarz
jakby nie zbawiciela rodzić miała a stado
gołębi i piach w samo południe wypina się
w bramie mocz płynie rzeczką pod nogi
przechodniów supeł po suple rozwiązuje
to co zostało z reklamówki liczy szpargały
zeschnięte piętki siada pod dębem
rozprostowuje nogi obrzęknięte
jak antyczne kolumny
obraca twarz ku słońcu
wyciera nos wierzchem dłoni
rozmazuje brud po policzku

patrzcie mówią
są święci między nami
stojąc w kolejce
do bankomatu