Daj nam ducha moc

„Daj nam ducha moc” – zbiór wierszy Marii Orlicz z Nowosielskich przeplatany rysunkami autorki i pamiątkowymi zdjęciami pochodzącymi z rodzinnych zbiorów. Autorka urodziła się 08.12.1910 roku w Mińsku Mazowieckim, była podporucznikiem 35 pułku piechoty AK (pseudonim „Dorota”) i obwodu Kowel VK (pseudonim „Ola”). Odznaczona została Krzyżem AK i Medalem Wojska za udział w obronie Ojczyzny (nadane 01.09.1971 roku w Londynie) oraz Krzyżem Oświęcimskim. Od początku wojny brała czynny udział w Pomocniczej Służbie Wojskowej Kobiet Batalionu Obrony Narodowej Komendy PW w Kowlu na Wołyniu. Od grudnia 1941 roku była kolporterem tajnej prasy z Warszawy na Brześć i Wołyń, a od lutego 1943 roku jako łączniczka w Komendzie Okręgu AK w Kowlu. Od końca 1943 roku do wybuchu Powstania działała w Warszawie, brała udział w Powstaniu Warszawskim jako sanitariuszka. Po upadku Powstania została wywieziona do hitlerowskiego obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu (4-18.09.1944 r.; numer obozowy 87840), a następnie do Ravensbrück (18.09-05.10.1944 r.; numer obozowy 71278). Kolejnym obozem był Buchenwald – Komando Meuselwitz (numer obozowy 34409). Po powrocie do kraju zamieszkała w Krakowie. W 1957 roku wraz z rodziną przeniosła się do Gdyni. Zmarła 14.06.1992 roku. Spoczywa na Cmentarzu Witomińskim w Gdyni. Książka wydana została z inicjatywy Janusza Skowrońskiego z Lubania we współpracy z Antoniną Orlicz-Swiłło – córką autorki. Materiały przygotował Piotr Jędrzejewski, redakcji tekstów dokonał Janusz Skowroński. Całość została podzielona na sześć rozdziałów: Żagwie wojny, Krzyk zza drutów, Pieśni lagrowe, Droga powrotna, Po wojnie, Rodzinne sagi. Słowo wstępne napisała Antonina Orlicz-Swiłło. Wstępem do lektury jest dedykacja napisana przez córkę autorki.

Modlitwa

Boże! Daj nam ducha moc,
Daj przetrzymania siłę.
Niechaj w tę długą próby noc
Dusza się ze zła obmyje.
I wzleci myślą w nieba strop
I światłem czynu spłoni,
Niechaj każdy więźniarski krok
Dobrą nam wieścią dzwoni,

Że mękę naszą, łzy i ból
Zgarniesz na wagi szale
I sprawiedliwie, Boże mój,
Rozliczysz ku swej chwale.
I dla Ojczyzny. Boże, przyjm
Ofiarę i tchnij w ciało
Hart, by z godnością znieść ten krzyż,
Z dumą, jak Polakom przystało.

Jeśli potrzeba, Boże mój,
Jeśli potrzeba ofiar,
Niechaj nas rzucą we wspólny dół –
Bez stypy i bez szlochań.
I niech z ciał naszych wyrośnie kwiat –
Moc, co bieg losów zmieni,
Kraj będzie wolny, odetchnie świat,
Plon wyda walka podziemi.

To najwznioślejszy życia cel,
Wart męki i krwi ofiar,
Boże Wszechmocny, spraw ten cud
I Polskę dźwignij, ocal.

Obóz Ravensbrück, jesień 1944 r.