Płacz Boga

„Płacz Boga” – kolejny zbiór wierszy w literackim dorobku Lidii Izabeli Lachowskiej. Wstęp do książki napisał Krzysztof Martwicki, który tak m.in. pisze o autorce i jej poezji zawartej na stronach obecnego tomiku: „Płacz Boga”. Cóż to za tytuł? Czy w ogóle Bóg może płakać? Bo jakoś Bóg i płacz nie idą w parze. Ale przecież Bóg może wszystko, a więc płakać też. Zresztą, zapłakał, i to kilka razy. W Jezusie. Raz nad Jerozolimą (Łk 19,41-44), a drugi raz na wieść o śmierci Łazarza (J 11,33-35). A trzeci raz płacze w tekstach Lidii Lachowskiej. Ale na pewno nie nad nimi. Ale o tym za chwilę...” Na końcowych stronach zamieszczona została dość obszerna notka o autorce. Na czwartej stronie okładki znajduje się tytułowy wiersz – do przeczytania poniżej:              

Płacz Boga

ziemia nauczyła się milczeć
gdy spadają domy

w trawie pod butami żołnierza
ktoś zostawił dzieciństwo

nie pamiętam już języka pokoju
ale potrafię jeszcze słuchać
jak wiatr nosi po świecie
resztki modlitwy

czy Bóg też płacze
kiedy nikt nie patrzy…

Przewodnik

patrzę na świat przez plastik —
przez tyle lat nauczyłam się
nie rozpraszać obrazu

ludzie mówią do siebie bez fonii
a ja wciąż słyszę drżenie powietrza —
to ja sprzed lat
co wołała o miłość
gdy inni spali spokojnie

teraz wiem
ból też dorasta
i czasem staje się przewodnikiem
jeśli pozwolisz mu zostać