miłosne gesty

„miłosne gesty” – kolejna, poetycka antologia w sympatycznym/prezentowym rozmiarze wydana z inicjatywy wydawnictwa KryWaj. Na stronach książki wiersze nawiązujące do tytułu książki, czyli poezja, która może być prezentem dla naszych. Książka, która wzbogacona specjalną dedykacją może być podarowana naszym dziadkom (styczniowe święto), naszym rodzicom, dzieciom, wnukom, osobom bliskim, których obecność w naszym życiu chcemy w jakiś sposób podkreślić, wyróżnić. Książka może też być prezentem świątecznym, urodzinowym, imieninowym, a także podarowana ot tak bez okazji. Strony antologii wzbogacone są dużą ilością kolorowych zdjęć pochodzących z prywatnych archiwów autorów, pośród których m.in. są także zdjęcia obrazów. Wprowadzeniem do lektury jest fragment wiersza Marii Cenar (Kiełt” pt. „Mojej Babci” – do przeczytania poniżej. W projekcie wzięło udział 26 autorów pośród których są tacy twórcy jak: Dorota Bagińska, Elżbieta Bancerz, Sabina Bochenek, Ewa Celińska-Bajorek, Maria Cenar (Kiełt), Anna Chudzik, Agnieszka Czech, Kazimiera Gatys, Monika Gołębiowska, Krystyna Janiszewska, Zofia Karpińska, Sławomir Kasprzak, Janusz Kliś, Daria Kowalik, Lucyna Kwaśnik, Dorota Leśnicka, Karolina Ludwin, Marek Markowski, Kinga Michałowska, Sylwia Rojek, Beata Smoter, Anna Sobańska, Hubert Suder, Tadeusz Szymański, Krystyna Wajda, Weronika Wielgus.

Miłosne gesty - Lucyna Kwaśnik

Miłosne gesty niosą radość tam gdzie mieszka smutek
Rozpalają nadzieję tam gdzie gości zwątpienie

Miłosne gesty usuwają troski gdy gromadzą się zmartwienia
Niosą uśmiech szczery tam gdzie wieje chłodem

Miłosne gesty są mądrością tam gdzie panuje głupota
Oświetlają kręte drogi w ciemności zagubienia

Miłosne gesty dają siłę by pokonać słabości
Napełniają duszę pokojem w trudnościach

Miłosne gesty tak wiele znaczą tak mało kosztują
tylko tyle co podanie dłoni przebaczenie pocieszenie
ciepłe słowo czułe spojrzenie przytulenie
Zaproszenie na pogawędkę przy kawie

Mojej Babci - Maria Cenar (Kiełt)

Przychodzisz rankiem, cała w skowronkach
i chociaż śniegiem pokryta ziemia,
promienny uśmiech wstaje nad łąką,
serce otula miłość niezmienna.

Przychodzisz do mnie nocą świetlistą,
a kiedy gwiazda spada zgubiona,
biegnę do ciebie… dałabym wszystko,
by znów przez chwilę być w twych ramionach.

Przychodzisz do mnie z zapachem fiołków,
smakiem poziomek, malin słodyczą.
Kwiaty na grobie mróz utkał z pąków,
śnieżnych ażurów nigdy nie zliczę.

Ten szron jak włosy twoje srebrzyste,
dotykam cienia wtulona w ciszę,
lecz mgła osłania kamienne zgliszcza,
w oddali szepty przeszłości słyszę.

Wpatrzona w płomień duszę ogrzewam,
myśli wędrują ku srebrnym splotom,
anielskie loki lśniące na drzewach
budzą wspomnienia, rodzą tęsknotę.

15.01.2024 r.