Po drugiej stronie marzeń

„Po drugiej stronie marzeń” – obszerny, liczący ponad 300 stron zbiór poezji Ireny Konikiewicz. Autorka urodziła się i wychowała w poprzednim stuleciu. Mieszka w Olsztynie. Uważa siebie za raczkującą poetkę. Gdy życie w końcu pozwoliło jej odpocząć po wychowaniu dzieci i zakończeniu pracy zawodowej, postanowiła znaleźć zajęcie, które wypełni nadmiar jej wolnego czasu i zajęła się twórczością poetycką. Ostatnie lata to w jej życiu prawdziwa rewolucja informatyczna na miarę XXI wieku – odkrycie social mediów, gdzie od września 2022 roku z sukcesami publikuje swoje wiersze. Pierwsza publikacja jej wierszy pojawiła się w antologii charytatywnej Solidarni z Ukrainą, w części trzeciej Po zwycięstwo i w części czwartej Pomimo wszystko. W roku 2023 wydała swój pierwszy tomik wierszy pt. Na krawędzi ciszy. Rok później (2024) wzięła udział w dwóch kolejnych antologiach: To, co w życiu ważne – grupy poetyckiej „Wiersze”, oraz w antologii charytatywnej Obok nas, niosącej pomoc koledze. Autorka w swoich wierszach pisze o tym, co ważne, zapomniane, z pozoru błahe – o życiu, przyjaźni, miłości, smutku, cierpieniu i o wszystkim tym, co dotyczy ludzi.

Po drugiej stronie

Po drugiej stronie marzeń najskrytszych
nie kwitną zimą czerwone róże.
Można bieg myśli czasem przechytrzyć
na jedną chwilę, lecz nie na dłużej.

Po drugiej stronie marzeń ulotnych
jest kręta droga, na niej kamienie.
Czasem przysiądzie gdzieś biały motyl,
lecz wnet do lotu skrzydła poderwie.

Po drugiej stronie marzeń wyśnionych
jest zwykłe, trudne, codzienne życie.
Są łzy, cierpienia, kruki i wrony,
których naprawdę nikt nie chce widzieć.

Po drugiej stronie marzeń realnych
bywają także te dni słoneczne.
Prawdziwą miłość, zielony kamyk
znajdziesz, choć życie też nie trwa wiecznie.

Już nie zaglądaj na drugą stronę,
bo tam nie wszystko może się zdarzyć.
Żyj, jak potrafisz, i nie zapomnij
choć ciemną nocą posłuchać marzeń.

Miłość spleciona z kwiatów

Zrywałeś dla mnie moc kwiatów na łące,
cudne stokrotki, maki i złocienie.
Plotłam z nich wianki, wierząc, że zamienię
marzenia w szczęście kwiatami pachnące.

Dzisiaj odtwarzam tych wspomnień tysiące.
Wspólne spacery i serc uniesienie,
gdy całowałeś namiętnie, szalenie.
W blasku księżyca trwał miłości koncert.

Ciemność nam serca kołdrą otulała,
a noc gwiazdami lśniła niemal cała.
Chwile rozkoszy w pamięci spisane.

Dotyk miłości tej nocy poznałam.
Jeszcze go czuję, to wieczność bez mała,
a czasem we śnie splatam nowy wianek.