Anielica

„Anielica” – kolejna książka w literackim dorobku Anny Balli Skrzypek – poetki, dziennikarki i copywriterki z Katowic. Autorka tworzy poezję od 2018 roku, odnajdując w niej sposób na wyrażanie emocji i ukrywanie prawdy o sobie. Publikuje m.in. w literackim miesięczniku „Akant”, ma na swoim koncie dwie autorskie książki poetyckie. Absolwentka dziennikarstwa, obecnie kończy studia polonistyczne. Niedosłyszy od 20 lat. Prowadzi na Facebooku dwie strony: „Ja i niedosłuch”, gdzie opisuje perypetie osób z wadą słuchu, oraz „Zwariowana i romantyczna”, poświęconą swojej poezji. Należy do Działdowskiej Kuźni Słowa i do Stowarzyszenia Autorów Polskich. Prywatnie – miłośniczka literatury i kotów. W Katowicach mieszka z mężem, dwoma synami i kotami. Tomik zadedykowała swojemu kochanemu Tacie. A tak pisze w słowie wstępnym:

„Kocham poezję i literaturę – to one są moim głosem, moją przestrzenią, w której mogę być sobą. Słowa mają moc, której nie da się ujarzmić, dlatego zapraszam do czytania moich wierszy. Są różnorodne, czasem pełne buntu, czasem ciche i pokorne, ale zawsze szczere. Zawarte w nich emocje splatają się w unikalne obrazy – piszę o walce ze złem, o prawdzie i kłamstwie, o kruchości ludzkiego istnienia. Nie boję się trudnych tematów, bo poezja jest po to, by mówić, gdy inni milczą. Życie często bywa niesprawiedliwe. W świecie, gdzie siła i przebojowość są cenione bardziej niż wrażliwość, słabsi są spychani na margines. Nie mam pracy, bo ten świat tak działa – kto nie pasuje do jego schematów, ten zostaje zepchnięty w cień. Ale ja mam swoją poezję, mam słowa, które pozwalają mi istnieć, nawet jeśli inni nie chcą mnie widzieć. Poezja to nie ucieczka, to sposób na przetrwanie. Jeśli chcesz zobaczyć świat moimi oczami, zajrzyj do moich wierszy. Może odnajdziesz w nich cząstkę siebie. Anielica to zbiór wierszy, które są podróżą przez świat emocji, refleksji i wewnętrznych zmagań. To poezja pełna kontrastów – między światłem a cieniem, dobrem a złem, prawdą a kłamstwem. Wiersze w tym tomiku opowiadają o poszukiwaniu sensu, o walce ze słabościami i o sile, która rodzi się z upadków. To historie o aniołach i demonach, które nosimy w sobie, o nadziei, która czasem gaśnie, by znów rozbłysnąć. Anielica to także opowieść o samotności i marzeniach, o niezrozumieniu i pragnieniu bycia wysłuchanym. Każdy wiersz to osobna historia, ale wszystkie łączy jedno – prawda emocji, surowa i nieupiększona, taka, jaka naprawdę jest. Bo poezja nie powinna kłamać. Zapraszam do lektury Anielicy – może w jej słowach odnajdziesz własne myśli, własne tęsknoty, własne odbicie. 

Anielica

Kiedyś byłaś wśród tych, którzy mieli serca otwarte,
z dobrą intencją w słowach i gestach,
szłaś po asfalcie prawdy z górami w tle (impresja niewłasna).
Przecięłaś linię, tworząc trywialność niezwykłych słów.
Teraz bronisz tych, co noszą cień w oczach.

Mówiąc o złym, w swoich ustach szukasz prawdy,
choć wiesz, że nie ma jej tam, gdzie kłamstwo ma dom.
Tęsknisz za dawną sobą, za tym, co było dobre,
lecz parasol wystrzelił, przysłaniając światło.

Gloryfikujesz nieprawdziwość, choć nie jesteś nią,
tłumaczysz, że tak trzeba (czy jestem Antygoną?)
Nie widzisz, jak tracisz to, co kiedyś było cenne,
bo w obronie (kogo/czego?), zapominasz o tym, co dobre.

Czy pamiętasz jeszcze siostrzane dni pełne prawdy i pogardy?
Wierzyłaś w coś, co zgubiło moc, biegnąc z czasem.
Teraz słowa, które wypowiadasz, nie niosą a ranią.
Został tylko smutek, rozczarowanie i cisza w sercu.
(Czy cisza może krzyczeć?)

Jak mogłaś, była Anielico? Jak mogłaś?